เธอลงเงิน 250,000 บาท ตื่นตีห้าทุกวัน ทำร้านกาแฟที่แทบไม่มีคนเข้า จนกลายเป็นร้… · @KamsaNuey36 · TwKit

@KamsaNuey36

เธอลงเงิน 250,000 บาท ตื่นตีห้าทุกวัน ทำร้านกาแฟที่แทบไม่มีคนเข้า จนกลายเป็นร้านที่ลูกค้าต่อคิวยาวหน้าร้าน สามปีต่อมา เพื่อนสนิทแนะนำเธอต่อหน้านักลงทุนว่า “นี่พนักงานเก่าค่ะ” เพื่อนไม่รู้ว่า ในมือถือของเธอยังเก็บข้อความเมื่อสามปีก่อนไว้ แป้งอายุ 33 เป็นรูมเมทกับแก้วตั้งแต่สมัยมหาวิทยาลัย รู้จักกันมา 15 ปี สามปีก่อน ทั้งคู่ลาออกจากงานพร้อมกัน แล้วเปิดร้านกาแฟเล็ก ๆ ด้วยกัน แป้งลงเงิน 250,000 บาท เป็นเงินเก็บทั้งหมดจากการทำงานเจ็ดปี แก้วลง 150,000 บาท รับหน้าที่จดทะเบียนกับเช่าร้าน “จดชื่อฉันคนเดียวไปก่อนนะ เอกสารจะได้ง่าย ๆ” แป้งไม่คิดอะไร เพื่อนกันมา 15 ปี จะเซ็นสัญญาอะไรกันอีก ปีแรก บางวันขายได้ไม่ถึงสิบแก้ว แป้งตื่นตีห้าทุกวัน อบเค้กกล้วยหอม ชงเครื่องดื่ม ล้างจาน ถูพื้น ส่วนแก้วดูแลบัญชีกับการตลาด ปีที่สอง มีเพจรีวิวอาหารโพสต์คลิปหนึ่ง “เค้กกล้วยหอมร้านนี้ คุ้มที่จะขับรถมากินโดยเฉพาะ” หลังจากนั้น หน้าร้านเริ่มมีคนต่อคิว ปีที่สาม แก้วบอกว่าจะเปิดสาขาที่สอง คุยกับนักลงทุนไว้แล้ว สองเดือนต่อมา แป้งเห็นรูปงานเปิดสาขาใหม่ในเฟซบุ๊ก แคปชันเขียนว่า “จากความฝันเล็ก ๆ ของผู้หญิงคนหนึ่ง วันนี้เรามีสองสาขาแล้ว” ผู้หญิงคนหนึ่ง แป้งจ้องคำนั้นอยู่นาน เธอไม่ได้รับเชิญไปงานด้วยซ้ำ วันรุ่งขึ้น แก้วนัดกินข้าว แล้วเลื่อนซองสีน้ำตาลมาตรงหน้า “นี่เงิน 250,000 ของแก ครบทุกบาท” “สาขาใหม่ฉันทำกับนักลงทุน ไม่เกี่ยวกับแก ร้านแรกแกก็ไม่ต้องมาแล้วนะ ฉันอยากบริหารเอง” “ทำไม” แก้วก้มหน้า “นักลงทุนจะเซ็นสัญญากับเจ้าของคนเดียวเท่านั้น แม่ฉันเข้าโรงพยาบาล ติดหนี้ก้อนใหญ่ โอกาสนี้ฉันเสียไม่ได้” “ฉันคืนทุนให้แกหมดแล้ว แกไม่ได้ขาดทุนสักบาทนะ” คืนนั้น แป้งนั่งมองซองนั้นอยู่นาน เธอพิมพ์คำว่า “ได้” ในแชต แล้วก็ลบทิ้ง สามปี ตื่นตีห้าทุกวัน สุดท้ายได้คืนมาแค่ซองเดียว ในราคาเท่าวันแรก เธอเลื่อนแชตเก่า จนเจอข้อความเมื่อสามปีก่อน แก้วเป็นคนส่งมาเอง “เราเป็นหุ้นส่วนกันนะ กำไรแบ่งคนละครึ่ง ห้ามใครหนีใคร” หนึ่งอาทิตย์ต่อมา แป้งกลับไปเก็บของที่ร้านแรก พอผลักประตูเข้าไป แก้วกำลังนั่งดูบัญชีกับผู้ชายวัยกลางคนคนหนึ่ง นักลงทุนคนนั้น คุณวีระ คุณวีระเหลือบมองแป้ง “คนนี้ใครครับ” แก้วนิ่งไปหนึ่งวินาที “พนักงานเก่าค่ะ” ผ้ากันเปื้อนในมือแป้งค้างอยู่กลางอากาศ เธอเดินเข้าไป วางมือถือลงบนโต๊ะ “สวัสดีค่ะคุณวีระ ฉันเป็นผู้ก่อตั้งร้านนี้อีกคนหนึ่งค่ะ” หน้าแก้วซีดทันที “แป้ง อย่ามาทำเรื่องตรงนี้” แป้งไม่หันไปมอง เธอเลื่อนให้คุณวีระดูทีละภาพ สลิปโอนเงิน 250,000 บาทให้แก้วเมื่อสามปีก่อน หมายเหตุเขียนว่า “หุ้นร้านกาแฟ” ข้อความ “เราเป็นหุ้นส่วนกันนะ กำไรแบ่งคนละครึ่ง” และรูปคู่ของทั้งสองคน ยืนยิ้มอยู่หน้าร้านในวันเปิดวันแรก คุณวีระดูจบ แล้วหันไปถามแก้ว “ตอนเซ็นสัญญา คุณเขียนไว้ว่าร้านนี้ไม่มีหุ้นส่วนคนอื่นเลย” “ใช่ไหมครับ” แก้วอ้าปาก แต่พูดไม่ออก คุณวีระปิดสมุดบัญชี “ผมลงทุนเพราะชื่อเสียงของร้านนี้ แล้วตอนนี้คุณบอกผมว่า คนที่สร้างชื่อเสียงนั้นขึ้นมา คือ ‘พนักงานเก่า’ เหรอครับ” เขาลุกขึ้น “เรื่องสัญญา ไว้พวกคุณเคลียร์กันให้จบก่อน แล้วค่อยคุยกันใหม่” พอประตูปิด ในร้านเหลือแค่สองคน ตาแก้วแดงก่ำ “เราเป็นเพื่อนกันมา 15 ปี แกจะทำลายฉันแบบนี้เลยเหรอ” แป้งมองหน้าเพื่อน “ก็เพราะ 15 ปีนั่นแหละ ตอนแรกฉันถึงไม่ได้ให้แกเซ็นสัญญา” หนึ่งเดือนต่อมา ทั้งคู่เซ็นข้อตกลงต่อหน้าทนาย ร้านแรกประเมินตามมูลค่าปัจจุบัน แก้วผ่อนซื้อส่วนของแป้งครึ่งหนึ่ง รวม 920,000 บาท สูตรเค้กกล้วยหอมเป็นของแป้ง เธอเอากลับไปด้วย เซ็นเสร็จ แก้วถามว่า “แกจะเกลียดฉันไหม” แป้งคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ไม่เกลียดหรอก ฉันแค่เพิ่งเข้าใจ” “เรื่องแม่แก แกบอกฉันได้ เรื่องสาขาใหม่ แกปรึกษาฉันได้” “แต่แกเลือกที่จะลบฉันออกจากร้านนี้” ครึ่งปีต่อมา ในซอยเล็ก ๆ แห่งหนึ่งในกรุงเทพฯ มีร้านขนมเล็ก ๆ เปิดใหม่ ป้ายหน้าร้านเขียนไว้แค่บรรทัดเดียว “เค้กกล้วยหอม คนเดิมเป็นคนทำ”

曝光 196 · 评论 1 · 点赞 2 · 书签 1